Iedereen heeft het wel eens. Een rot dag. Terwijl mijn dag best we goed begon. Nog vrolijk sprong ik op de fiets... ships. Kijk hoe mistig het is. Ik fiets door en heb geen tijd om mijn lamp aan te zetten, het is toch maar vijf minuten rijden. Blij ben ik, als ik langs de polietie rijd die al druk bezig is met her berkeuren van bruggers. Bruggers die hun lamp niet aan hadden. Nog net stap ik de over volle metro in. School was ook niet best. Zware, onverwachte onvoldoene voor Engels. Normaal ben ik wel goed in Engels, en ik had ook een best goed gevoel over dit SO. Daarom was het ook zo onverwacht.
Ik had leuke schoenen gezien dus ik ging naar zuidplein. Ik kom daar niet veel dus lop 3 rondjes voordat ik die winkel eindelijk vind. Als ik de schoenen pas die ik wilde hebben merk ik dat de hak te hoog is voor mij. Om mijzelf toch een beetje blij te maken loop ik naar de new yorker, kijken of ze nog leuke hemdjes hebben want die hab ik te kort. Ik pas een shirtje maat xs een een jegging (?) maat 34. Beide te groot. Telleurgesteld stap ik de metro in.
Als ik mijn fiets probeer te zoeken kan ik heb nergens vinden. Na weer 3 rondjes gelopen te hebben kom ik errachter dat ik heb buiten en hok had geparkeerd. Bij de supermarkt probeer ik 20 euro op te nemen. Ik neem 20 euro op maar er komt niets uit het apperaat. Fijn. Beroofd van een computer.
Thuis laat ik bij het afruimen laat ik 2 op elkaar gestapelde borden vallen. Fijn Snee in m'n enkel...
Blij plof ik op de bank met een zakje chocolade kruidnoten. Geweldig, gezellig nieuws. Antonie Kamerling heeft zelfmoord gepleedd...
XXXX
