Wanneer ben je nou echt vrienden?
Het regent buiten kei hard,
geen flauw idee waarom ik dit schrijf maar ik verveel me. Misschien zet ik het wel op mijn blog. Het regent nog steeds. Jasper vraagt waarom het zo lang duurt, de regen. Ik zeg dat we daar niets aan kunnen doen, dat de natuur dat zelf bepaalt. 'Maar doet god dat dan niet?' 'Nee jasper. God heeft daar niets mee te maken.' Het regent. 'Heeft god vrienden?''Ben jij Gods vriend?''Ja''Dan heeft God vrienden, ik ben ook Gods vriend.' Jasper gaat verder spelen. Dan vraag ik mij af, ben ik wel Gods vriend. Ik heb nooit met hem gepraat ik heb hem nog nooit gezien, mischien komt het wel alleen door mijn gelovige opvoeding.
Ik vergelijk het met mijn eigen vrienden.
De kennis making. Bij sommige mensen had ik zo iets van 'Wow, me hun kan ik best vrienden worden' het is raar, maar die mensen zijn nu een van mijn beste vriendinnen. Terwijl ik ze nog nooit gesproken had of wat dan ook. Een jaar geleden, bij de kennismaking in de brugklas. Vriendschap voel je aan komen.
Het gaat niet om wie naast je staat,
wie je elke dag ziet.
Het gaat erom wie er ALTIJD voor je klaar staat.
Die gene die door heeft wat er met je is, zonder dat je ook maar iets gezegd hebt.
Want dat is voor mij vriendschap.
23september geschreven
xxxx
Geen opmerkingen:
Een reactie posten